Wtórne zapobieganie żylnej chorobie zakrzepowo-zatorowej za pomocą doustnego inhibitora trombiny Ximelagatran ad 6

Szacunkowe skumulowane ryzyko dużego lub małego krwawienia podczas 18 miesięcy leczenia wśród pacjentów losowo przydzielonych do Ximelagatran lub placebo. Poważne krwawienia wystąpiły u sześciu pacjentów z grupy ximelagatranu (krwawienia z przewodu pokarmowego w trzech, krwawienia z dróg rodnych u dwóch, a krwiomocz w jednym); takie zdarzenia wystąpiły u pięciu pacjentów w grupie placebo (krwawienie podtwardówkowe w jednym, krwawienie podpajęczynówkowe w jednym, krwawienie z ciała szklistego w jednym, krwawienie z przewodu pokarmowego w jednym, i krwawienie ginekologiczne w jednym). Żadne z tych zdarzeń nie było śmiertelne. U trzech pacjentów z poważnymi krwawieniami w grupie otrzymującej ximelagatran i jednym z pacjentów w grupie placebo konieczne było przetoczenie krwi. We krwi częściej obserwowano hematurię w grupie otrzymującej ximelagatran niż w grupie placebo (6,2 procent vs. 3,9 procent, p = 0,07), ale 40 procent tych zdarzeń ograniczono do krwiomoczu mikroskopowego. Współczynniki zagrożenia dla poważnego krwawienia i ewentualnego krwawienia są przedstawione w Tabeli 3, a szacowane skumulowane ryzyko w czasie dla dowolnego zdarzenia związanego z krwawieniem przedstawiono na rycinie 2. Rycina 3. Rycina 3. Czasowe poziomy podniesienia poziomu aminotransferazy alaninowej u pacjentów przyjmujących Ximelagatran, u których wartości przekroczyły trzykrotność górnej granicy normy przynajmniej raz. Diamenty stanowią ostatnią obserwację u danego pacjenta; kropkowane linie przedstawiają pacjentów, u których przerwano leczenie ximelagatranem. Najwyższy szczyt pokazuje maksymalne zwiększenie u pacjenta z pozytywnymi wynikami testu serologicznego na infekcję Epsteina-Barra. Maksymalny szczyt w okolicach 360 dni pokazuje maksymalne wzniesienie u pacjenta z ubytkiem w pęcherzu żółciowym.
Nie stwierdzono istotnych zmian w biochemii w surowicy, z wyjątkiem zwiększonej częstości podwyższonych poziomów aminotransferaz w grupie otrzymującej ximelagatran (Figura 3). Częstość występowania podwyższenia poziomu aminotransferazy alaninowej ponad trzykrotnie przekraczała górną granicę normy wynosiła 6,0% w grupie otrzymującej ximelagatran (37 pacjentów) i 1,0% w grupie placebo (6 pacjentów). Szacowane skumulowane ryzyko takiego wzrostu w ciągu 4 miesięcy wyniosło 5,4 procent w grupie otrzymującej ximelagatran i 0,2 procent w grupie placebo; odpowiednie dane po 18 miesiącach wynosiły 6,4 procent i 1,2 procent (iloraz szans, 6,5, 95 procent przedziału ufności, 2,7 do 15,5 i P <0,001).
W grupie otrzymującej ximelagatran poziomy enzymu zmniejszały się w podobnym czasie, niezależnie od tego, czy stosowanie leku kontynuowano (u 24 pacjentów, mediana czasu do normalizacji, 84 dni), czy przerwano (13 pacjentów, mediana czasu do normalizacji, 129 dni). Poziomy enzymów normalizowały się u wszystkich oprócz czterech pacjentów w grupie otrzymującej ximelagatran; dwaj znali zapalenie wątroby z fluktuacjami enzymów, zanim zostali włączeni do badania, a dwóch było bezobjawowych, ale ich poziom był 1,6 i 1,8 razy wyższy od górnej granicy normy podczas ostatniej obserwacji w okresie badania. U pacjentów z podwyższonym poziomem enzymu nie zaobserwowano określonego wzorca objawów ani oznak. Nie mogliśmy znaleźć żadnego związku między charakterystykami pacjentów lub współistniejącymi lekami a podwyższonymi poziomami enzymów.
Dyskusja
W tym randomizowanym badaniu z podwójnie ślepą próbą ocenialiśmy skuteczność i bezpieczeństwo stosowania ximelagatranu w porównaniu z placebo w profilaktyce wtórnej żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej.
[przypisy: półpasiec ile trwa, staw barkowo obojczykowy ruchy, rezonans magnetyczny kręgosłupa cena ]
[podobne: kłótnia sennik, mieloperoksydaza, opokan keto ]