szpital onkologiczny poznań garbary opinie cd

Jeśli śródmiąższowe zapalenie płuc rozwinęło się w ciągu siedmiu dni po płukaniu oskrzelowo-pęcherzykowym u pacjenta dodatniego dla CMV, CMV było prawdopodobnie przyczyną; po siedmiu dniach pacjenci przeszli drugą diagnostyczną procedurę płukania oskrzelowo-pęcherzykowego w celu potwierdzenia rozpoznania CMV i wykluczenia innych przyczyn zakaźnych. Ważność diagnostyki radiologicznej śródmiąższowego zapalenia płuc została potwierdzona retrospektywnie przez ślepe badanie radiogramów przez doświadczonego radiologa, z odpowiednimi kontrolnymi zdjęciami radiologicznymi zawartymi w przeglądzie. Analiza statystyczna
Proporcje pacjentów z zapaleniem CMV w grupach i 2 początkowo porównywano z zastosowaniem testu sekwencyjnego współczynnika prawdopodobieństwa pacjenta, który utrzymywał całkowity poziom alfa 0,05 dla badania.25 Jak tylko statystycznie istotna różnica była zidentyfikowane, randomizacja pacjentów do badania została zakończona. Porównywano charakterystykę bazową trzech grup z Kruskal-Wallis, chi-kwadrat Pearsona i dokładne testy Fishera. W ostatecznym porównaniu dwóch losowo przydzielonych grup (grupy i 2) niepowodzenie zdefiniowano jako rozwinięcie śródmiąższowego zapalenia płuc CMV w dniu lub przed 120 dniem lub śmierć z jakiejkolwiek przyczyny przed tą datą. Czytaj dalej szpital onkologiczny poznań garbary opinie cd

szpital onkologiczny poznań garbary opinie ad

Miana przeciwciał CMV oznaczono metodą pośredniej immunofluorescencji (Electro-Nucleonics, Columbia, Md.) W National Hope National Medical Center i aglutynacji lateksu (Becton Dickinson Immunocytochemistry Systems, Mountain View, CA) w Stanford University Hospital. Pacjenci z liczbą granulocytów obojętnochłonnych .1,0 × 109 na litr (1000 na milimetr sześcienny) lub poziomem kreatyniny w surowicy .177 .mol na litr (2 mg na decylitr) zostali wykluczeni z badania. Pacjenci dodatni pod względem CMV według badań cytologicznych lub hodowli komórek otoczki (patrz poniżej) próbki z płukania oskrzelowo-pęcherzykowego pobranej w dniu 35 losowo przydzielono do profilaktyki z użyciem gancyklowiru (Syntex, Palo Alto, CA) (grupa 1) lub do obserwacji (grupa 2). Stratyfikację oparto na obecności lub nieobecności choroby przeszczep przeciwko gospodarzowi w dniu 35 i wieku pacjenta (.25 lub> 25 lat). Pacjenci z ujemnym mianem CMV nie byli poddawani randomizacji, ale byli obserwowani (grupa 3). Czytaj dalej szpital onkologiczny poznań garbary opinie ad

Wielo-centrowa próba doustnej zydowudyny u dzieci z zaawansowaną chorobą wirusów niedoboru odporności ad 6

Dwie z tych infekcji zostały zdiagnozowane w ciągu pierwszych dwóch tygodni i prawdopodobnie stanowiły istniejącą infekcję. P. carinii zapalenie płuc występowało u siedmiorga dzieci po otrzymaniu leczenia mediana 93 dni (zakres od 68 do 140). Dwóch miało historię pneumocystycznego zapalenia płuc, a żadna z nich nie otrzymała profilaktyki. Inne infekcje oportunistyczne obejmowały zapalenie przełyku w przebiegu Candida (dwóch pacjentów), kryptosporydiozę (jeden pacjent), rozsiewane Mycobacterium avium-intracellulare (dwóch pacjentów), zapalenie opon mózgowych Listeria monocytogenes (jeden pacjent), zapalenie płuc M. Czytaj dalej Wielo-centrowa próba doustnej zydowudyny u dzieci z zaawansowaną chorobą wirusów niedoboru odporności ad 6

Hormonalna ocena pacjentów z przypadkowo odkrytą masą adrenaliny

Ross i Aron (wydanie 15 listopada) zalecają porzucenie 1-mg testu supresji deksametazonu do oceny przypadkowo odkrytych mas nadnerczy, ponieważ zespół Cushinga jest rzadki. Chociaż autorzy uznają istnienie subklinicznej autonomicznej sekrecji kortyzolu, mogą oni nie doceniać rozpowszechnienia tego zaburzenia.
Niedawno Gross i współpracownicy wykonali scyntygrafię nadnercza za pomocą [131I] 6.-jodometylo-19-norcholesterolu (NP-59) i obustronnego równoczesnego cewnikowania żył nadnerczy u ośmiu pacjentów z masami nadnerczymi odkrytymi przypadkowo przez CT.6 u wszystkich pacjentów, NP-59 została pobrana po stronie masy, a stężenie kortyzolu w osoczu żylnym było wyższe po stronie masy. Autorzy doszli do wniosku, że masy wydzielają kortyzol. W kolejnym artykule podali oni, że wychwyt NP-59 został przesunięty na stronę zmiany u 76 z 119 kolejnych pacjentów z przypadkowo odkrytymi masami nadnercznymi.7
Laudat i współpracownicy ocenili pomiar wydalania kortyzolu w wydychanym wieczorem jako test na zespół Cushinga. Czytaj dalej Hormonalna ocena pacjentów z przypadkowo odkrytą masą adrenaliny

Chemioterapia i radioterapia w porównaniu z radioterapią w III stopniu niedrobnokomórkowego raka

Badanie kliniczne zgłoszone przez Dillmana i wsp. (Wydanie 4 października) oraz towarzyszący mu artykuł redakcyjny Tannocka i Boyera2 podnoszą interesujące kwestie kosztów i korzyści w leczeniu raka. Chcielibyśmy doradzić dużą ostrożność przy interpretowaniu wyników badania.
W badaniu podjęto kwestię, czy dwa cykle chemioterapii, które były względnie nieskuteczne, jak oceniono na podstawie odsetka odpowiedzi (36 procent), istotnie zmienią przeżycie u pacjentów z nieoperacyjnym lecz zlokalizowanym niedrobnokomórkowym rakiem płuca, którzy leczeni są radykalną radioterapią . Współpracownicy mieli na celu zmianę przeżycia o 50 procent po dwóch latach i dlatego stwierdzili, że muszą zbadać 240 pacjentów, aby mieć 80 procent szans na to, że nie przeoczą różnicy w przeżywalności. Czytaj dalej Chemioterapia i radioterapia w porównaniu z radioterapią w III stopniu niedrobnokomórkowego raka

Niedobór czynnika VIII i poliradikuloneuropatia

77-letni mężczyzna był hospitalizowany z dwumiesięczną historią postępującej słabości we wszystkich czterech kończynach. Elektromiografia i badania szybkości przewodzenia nerwu wykazały ostry odnerwienie zgodne z ostrą idiopatyczną poliradikuloneuropatią, stanem przypominającym zespół Guillain-Barré. Podczas hospitalizacji rozwinęła się koagulopatia objawiająca się zmianami plamistymi i nieprawidłowymi czasami protrombiny i częściowej tromboplastyny. Analiza laboratoryjna ujawniła opóźniony inhibitor czynnika VIII. Rozpoczęto leczenie kortykosteroidami w celu powstrzymania wytwarzania inhibitora. Czytaj dalej Niedobór czynnika VIII i poliradikuloneuropatia