Wielo-centrowa próba doustnej zydowudyny u dzieci z zaawansowaną chorobą wirusów niedoboru odporności ad 11

Wzrost liczby komórek CD4 + był proporcjonalnie większy u dzieci z cięższym wyczerpaniem limfocytów przy wejściu. Kliniczne znaczenie zmian liczby komórek CD4 + jest niejasne, ponieważ dane nie są dostępne na temat naturalnego przebiegu zmian liczby komórek CD4 + w czasie u dzieci z nieleczoną infekcją HIV. Występowała również wyraźna tendencja do normalizacji poziomów immunoglobulin w surowicy, w szczególności poziomu IgG, jak opisano wcześniej w badaniach fazy I. Tendencja ta może być spowodowana bezpośrednim wpływem na funkcję limfocytów B lub pośrednią miarą poprawy w T funkcja-komórka. Podsumowując, doustną zydowudynę można bezpiecznie podawać dzieciom w wieku od 3 miesięcy do 13 lat. Czytaj dalej Wielo-centrowa próba doustnej zydowudyny u dzieci z zaawansowaną chorobą wirusów niedoboru odporności ad 11

Wielo-centrowa próba doustnej zydowudyny u dzieci z zaawansowaną chorobą wirusów niedoboru odporności ad 9

Chociaż żadna grupa kontrolna nie była dostępna do bezpośrednich porównań, poprawa u dzieci w tym badaniu była zbliżona do obserwacji w kontrolowanych badaniach dorosłych otrzymujących zydowudynę. Analiza Kaplana-Meiera przeprowadzona na zasadzie zamiaru leczenia (w której uwzględniono wszystkich pacjentów niezależnie od tego, czy nadal otrzymują zydowudynę) wykazała prawdopodobieństwo przeżycia wynoszące 0,79 . 0,05 po 52 tygodniach (ryc. 1). Chociaż nie ma dopasowanej, nieleczonej grupy kontrolnej dla tej badanej populacji, publikuje się doniesienia o historii naturalnej i prognozie zakażenia HIV u dzieci, które mogą służyć jako punkt odniesienia, nawet jeśli formalne porównania statystyczne nie mogą być wykonane. Czytaj dalej Wielo-centrowa próba doustnej zydowudyny u dzieci z zaawansowaną chorobą wirusów niedoboru odporności ad 9

Niedobór czynnika VIII i poliradikuloneuropatia

77-letni mężczyzna był hospitalizowany z dwumiesięczną historią postępującej słabości we wszystkich czterech kończynach. Elektromiografia i badania szybkości przewodzenia nerwu wykazały ostry odnerwienie zgodne z ostrą idiopatyczną poliradikuloneuropatią, stanem przypominającym zespół Guillain-Barré. Podczas hospitalizacji rozwinęła się koagulopatia objawiająca się zmianami plamistymi i nieprawidłowymi czasami protrombiny i częściowej tromboplastyny. Analiza laboratoryjna ujawniła opóźniony inhibitor czynnika VIII. Rozpoczęto leczenie kortykosteroidami w celu powstrzymania wytwarzania inhibitora. Czytaj dalej Niedobór czynnika VIII i poliradikuloneuropatia