Peroksydaza glutationowa 1 Aktywność i zdarzenia sercowo-naczyniowe u pacjentów z chorobą wieńcową

Komórkowe enzymy antyoksydacyjne, takie jak peroksydaza glutationowa i dysmutaza ponadtlenkowa, odgrywają główną rolę w kontroli reaktywnych form tlenu. Dane in vitro i badania na modelach zwierzęcych sugerują, że te enzymy mogą chronić przed miażdżycą tętnic, ale niewiele wiadomo na temat ich znaczenia dla chorób ludzi. Metody
Badanie prospektywne przeprowadziliśmy wśród 636 pacjentów z podejrzeniem choroby niedokrwiennej serca, z medianą okresu obserwacji 4,7 roku (maksimum, 5,4) w celu oceny ryzyka zdarzeń sercowo-naczyniowych związanych z podstawową peroksydazą glutationu erytrocytów i aktywnością dysmutazy ponadtlenkowej.
Wyniki
Aktywność peroksydazy glutationu należała do najsilniejszych jednowymiarowych czynników predykcyjnych ryzyka zdarzeń sercowo-naczyniowych, podczas gdy aktywność dysmutazy ponadtlenkowej nie wiązała się z ryzykiem. Ryzyko zdarzeń sercowo-naczyniowych było odwrotnie proporcjonalne do wzrostu kwartyli aktywności peroksydazy glutationowej (P dla trendu <0,001); pacjenci w najwyższym kwartylu aktywności peroksydazy glutationowej mieli współczynnik ryzyka równy 0,29 (przedział ufności 95%, 0,15 do 0,58, P <0,001) w porównaniu z osobami w najniższym kwartylu. Aktywność peroksydazy na glutation był zależny od płci i palenia, ale zachował swoją zdolność przewidywania w tych podgrupach. Po dostosowaniu tych i innych czynników ryzyka sercowo-naczyniowego odwrotna zależność między aktywnością peroksydazy glutationowej a zdarzeniami sercowo-naczyniowymi pozostała prawie niezmieniona.
Wnioski
U pacjentów z chorobą niedokrwienną serca niski poziom aktywności peroksydazy glutationowej jest niezależnie związany ze zwiększonym ryzykiem incydentów sercowo-naczyniowych. Aktywność peroksydazy glutationu może mieć wartość prognostyczną w uzupełnieniu do tradycyjnych czynników ryzyka. Ponadto zwiększenie aktywności peroksydazy glutationowej może zmniejszyć ryzyko incydentów sercowo-naczyniowych.
Wprowadzenie
Wiele aspektów patogenezy miażdżycy zostało odkrytych w ostatnich latach i wyjaśniono ważną potencjalną rolę mechanizmów oksydacyjnych.1,2 Badania te doprowadziły do założenia, że utlenianie lipoprotein o małej gęstości jest kluczowym wydarzeniem w aterogenezie, mimo że wyniki prób przeciwutleniaczy w profilaktyce ludzkiej miażdżycy były w większości negatywne.3
Stres oksydacyjny można zdefiniować jako brak równowagi pomiędzy wytwarzaniem i rozkładem reaktywnych form tlenu, takich jak anion ponadtlenkowy, nadtlenek wodoru, nadtlenki lipidów i nadtlenoazotyn. Enzymatyczna dezaktywacja reaktywnych form tlenu jest osiągana głównie przez peroksydazę glutationu, dysmutazę ponadtlenkową i katalazę.4 W komórkach ssaków glutation i peroksydazy glutationu stanowią główny system obrony antyoksydacyjnej.5,6 Istnieją co najmniej cztery różne peroksydazy glutationowe, wszystkie z które zawierają selenocysteinę w ich aktywnych miejscach.7
Peroksydaza glutationowa 1, wszechobecna forma wewnątrzkomórkowa i kluczowy enzym antyoksydacyjny w większości komórek, w tym śródbłonka, wykorzystuje glutation w celu redukcji nadtlenku wodoru do wody i nadtlenków lipidów do odpowiednich alkoholi 8, a także działa jako reduktaza nadtlenoazotynowa. U myszy Niedobór peroksydazy glutationowej powoduje nieprawidłowe funkcjonowanie i strukturę naczyń krwionośnych.10. Podobnie dysmutaza ponadtlenkowa jest reprezentowana przez trzy różne powszechnie wyrażane enzymy, które przekształcają anion ponadtlenkowy w nadtlenek wodoru: cytozolową dysmutazę ponadtlenkową zawierającą miedź i cynk, nadtlenek zawierający mitochondrialny mangan dysmutaza i pozakomórkowa dysmutaza ponadtlenkowa
[podobne: espumisan przed usg, rebirthing jak to robić, logopedia łódź ]
[przypisy: kłótnia sennik, mieloperoksydaza, opokan keto ]