Ograniczanie kosztów szpitalnych w latach 80. XX wieku – ciężkie doświadczenia i perspektywy w latach 90 czesc 4

Aby zmierzyć redukcję w dniach, użyliśmy liczby dostosowanych dni pacjenta – liczby obliczonej przez AHA, aby uwzględnić zarówno dni hospitalizacji, jak i wizyty ambulatoryjne. Jak wspomniano wcześniej, oszacowaliśmy oszczędności w skorygowanych dniach pacjentów jako odchylenie od wzrostu w latach 1976-1981. Aby zmierzyć redukcję kosztów, która wynikała ze zmniejszenia liczby dni hospitalizacji, zaczęliśmy od oszacowania, co jest typowe. szpital może spodziewać się oszczędności, po dostosowaniu się do nowego poziomu obłożenia (zwykle nazywanego długoterminowym kosztem krańcowym ). Pauly i Wilson oszacowali, że długoterminowy koszt krańcowy dnia szpitalnego wynosi 90% średniego kosztu5; różnica między tą wartością a średnim kosztem jest rozliczana według kosztów stałych (takich jak koszty administracyjne, ubezpieczenia i ciepła), które utrzymują się w obliczu niewielkich obniżek wskaźnika obłożenia. Istnieją jednak dwa czynniki, które prawdopodobnie spowodowały, że oszczędności w szpitalach były niższe w tym okresie. Po pierwsze, potrzeba czasu, aby szpitale przystosowały się do efektywnego działania po zmniejszeniu liczby dni pacjentów. Po drugie, możliwe, że koszt dni pacjentów wyeliminowanych w tym okresie był niższy niż w typowym marginalnym dniu szpitalnym, ponieważ pacjenci mogli być mniej chorzy niż przeciętnie. Z tego powodu przyjęliśmy, że koszt zaoszczędzonych dni wynosił tylko 65% średniego dnia pacjenta. W ten sposób obliczyliśmy oszczędności uzyskane dzięki zmniejszeniu liczby dni hospitalizacji poprzez pomnożenie procentowej redukcji skorygowanych dni pacjentów o 0,65. Roczne oszczędności wynikające z mniejszej liczby dni hospitalizacji są pokazane jako górne (kreskowane i otwarte) części każdego słupka na rysunku 2 (górna część jest podzielona na oszczędności wynikające ze zmniejszenia liczby przyjęć i krótszego czasu pobytu). Całkowita wysokość każdego słupka oznacza wzrost kosztów, który wystąpiłby, gdyby nie było zmniejszenia liczby dostosowanych dni pacjenta. W każdym roku pomiędzy 1982 a 1988 r., Podstawowa stopa wzrostu przekroczyła 6 procent, realny wzrost kosztów w latach 1976-1981. Tłumienie tempa wzrostu kosztów w połowie lat osiemdziesiątych można w całości przypisać zmniejszeniu liczba dni hospitalizacji.
Wpływ opieki ambulatoryjnej w szpitalu
Rycina 3. Rycina 3. Wpływ na koszty leczenia szpitalnego z powodu redukcji liczby dni hospitalizacji i wzrostu liczby wizyt ambulatoryjnych w latach 1982-1988. Stałe słupki pokazują redukcję kosztów z powodu mniejszej liczby dni w szpitalu, a kreskowane paski zmiany kosztów spowodowane zwiększonymi wizytami ambulatoryjnymi.
Wraz ze spadkiem liczby dni hospitalizacji wzrosła liczba wizyt ambulatoryjnych w szpitalu. Rysunek 3 pokazuje wpływ tego zjawiska na koszty; redukcja kosztów spowodowana mniejszą liczbą dni hospitalizacji jest nanoszona w dół, podczas gdy kompensacyjny wzrost kosztów ze zwiększonych wizyt w opiece ambulatoryjnej jest wykreślany w górę. Wykorzystaliśmy roczne dane z AHA1 do obliczenia wzrostu kosztów ambulatoryjnych i skorygowane o ogólną inflację w całej gospodarce, jak opisano powyżej.4 Jak pokazano na wykresie 3, wzrost kosztów ze względu na wzrost wizyt ambulatoryjnych utrzymywał się na poziomie około 1,2 punktu procentowego na rok. w latach 1984-1988.
Wzrost kosztów Medicare i Non-Medicare
Wzorzec wzrostu kosztów dla sektorów Medicare i non-Medicare z czasem znacznie się zmienił
[przypisy: mieloperoksydaza, dexacaps, enolaza ]